Alles over Groningen Afvalvrij
Initiatieven
Over
Ontmoet Jos en Trudi, twee straatjutters. Zij zijn onderdeel van het zwerfvuilteam in de Oosterparkwijk die elke maandag door de wijk lopen om zwerfvuil op te ruimen. Elke maand nemen Trudi en Jos je mee in hun avonturen en zwerfvondsten in de Oosterparkwijk.
Wie zijn wij?
Er was eens een boswachter in een ver land. Hij leefde in de bergen en hield erg van de natuur. Hij zag dat andere mensen vaak rommel lieten liggen en dat maakte hem boos. Hij begon zich te ergeren aan al die troep en begon het op te ruimen. De mensen uit het dorp vonden het maar een vreemde man; rommel van anderen opruimen, dat doe je toch niet. “Heb je niks beters te doen?”. Hij trok zich daar niks van aan.
Op een dag kwamen er reizigers langs. Zij schrokken van de rommel en begonnen de boswachter te helpen. Toen dachten de dorpsbewoners: “Wacht eens, als die reizigers liever door schone bergen wandelen, dan is het misschien slim om de boswachter mee te helpen”, want reizigers zorgen voor inkomsten! En zo werd de natuur schoon, kwamen er steeds meer reizigers en hadden de dorpelingen het goed.
Dit verhaal is waar gebeurd en die reizigers, dat waren wij.
Trudi en Jos
1. Peukenpotten
Je komt als zwerfvuilruimer verschillende soorten afval tegen. Echte zooi, leuke items voor het zwerfvuilmuseum, dode dieren. Maar wat doen we met grote lachgascilinders? Ze mogen beslist niet in de grijze huisvuilzak of container. Melden of zelf naar de milieustraat brengen?
We geven ze een tweede leven als peukenbak! Eén cilinder doorzagen levert twee solide peukenbakken op. Rond het UMCG liggen veel peuken op straat omdat het ziekenhuisterrein zelf rookvrij is. Als positief gebaar plaatsen we deze peukenpotten op de klassieke rookplekjes en hopen dat de rokers ze gaan gebruiken. Ze zijn lekker zwaar en waaien dus niet snel om.
Dat zagen we op vrijdag 21 augustus bij de presentatie van de nieuwe containerstickers door wethouder Miriam Wijnja. De rode loper waaide steeds weg richting de Gorechtvijver, onze peukenpotten brachten uitkomst en werden daarmee onverwachts ook gepresenteerd.
2. Op zoek naar de chip
Je komt als zwerfvuilruimer verschillende soorten afval tegen. Echte zooi gaat meteen in de vuilniszak, bijzondere items zijn voor het zwerfvuilmuseum en dan heb je nog de dode dieren. Wat daarmee te doen? Een dode vis of egel kan wel in de vuilniszak, een jammerlijk verdronken kat vissen we op uit de vijver en geven het mee aan de Dierenambulance, een overleden meerkoet is een twijfelgeval.
Maar wat doe je met een helemaal schoon kattenskelet onder een struik? De eigenaren willen natuurlijk graag weten waar hun geliefde huisdier is gebleven maar er zit niets herkenbaars meer aan, misschien was ze gechipt… We hebben de stoffelijke resten van het diertje zorgvuldig verzameld en overgebracht naar onze werkplaats. Als echte archeologen hebben we de kleinste botjes uit de aarde gezeefd op zoek naar de chip waarmee de kat zou kunnen worden geïdentificeerd.
De chip werd helaas niet gevonden, het had de cirkel rond kunnen maken.
3. Zwerfvuilteam
Het Zwerfvuilteam Oosterpark bestaat ruim vijf jaar, we zijn begonnen met 3 en zijn langzaam gegroeid tot wel 25. Regelmatig komen er nieuwe leden bij. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van zwerfvuil opruimen ontwikkeld. Sommigen vinden de gemeentegrijpers en de ijzeren ring voor de vuilniszak te zwaar en hebben zelf een grijpstok gekocht. Sommigen hebben voorkeur voor een bepaald type handgreep. Zelf loop ik graag met de standaardgrijper, een rugzak (voor zware dingen als lachgasflessen) en twee plastic boodschappentasjes. Eentje voor afval dat meteen weg kan en eentje voor afval waar ‘nog iets mee moet’. In die categorie vallen o.a. blikjes, batterijen, leuke dingen voor het “Zwerfvuilmuseum”, glazen flessen, vapes en kleine fietslampjes. De opbrengst blikjes met statiegeld gaat naar de pot van het Zwerfvuilteam, de flessen naar de glasbak de batterijen (ook uit de fietslampjes) naar de recycling. De vapes zijn lastig; is het een batterij, een elektrisch apparaat of chemisch afval?